İç mimari çalışmaları.

Geniş açıklıklar, uzun gün ışığı ve iç–dış arasındaki geçişi ölçen bir plan.

Villa projelerinde ana mesele ölçek değil, süreklilik. Bahçeden salona, salondan yatak odasına geçerken malzemenin ve ışığın kesintiye uğramaması için mekânları tek bir sekans olarak kurgularız.

Gün boyu değişen bir kalabalığı taşıyabilen, akşama doğru yumuşayan mekânlar.

Bir kafe sabah tek başına oturulan, öğlen kalabalık, akşam alçak sesli olmalıdır. Aydınlatma katmanlarını ve oturma tiplerini bu üç ana göre ayrı ayrı çözeriz.

Masa aralıkları, akustik ve servis akışı üzerine kurulmuş bir atmosfer.

Restoranda tasarımın yarısı görünmez: servis hatları, akustik yüzeyler, masa aralıkları. Görünen kısım — malzeme ve ışık — ancak bu görünmeyen kısım doğru çözüldüğünde işe yarar.

Odaklanma ile karşılaşmayı aynı planda dengeleyen çalışma alanları.

Çalışma mekânlarında iki ihtiyaç birbiriyle yarışır: derin odaklanma ve rastlantısal karşılaşma. Planı, bu ikisi arasında net bir mesafe ve geçiş kurarak çözeriz.

Gündelik hayatın alışkanlıklarına göre ölçülmüş, sakin iç mekânlar.

Konut projeleri en kişisel olanlar. Nerede kahve içildiğini, kitabın nereye bırakıldığını, akşam ışığının hangi duvara düştüğünü öğrenmeden çizmeye başlamayız.